Magnol’un hikayesi, doğanın kendi atölyesinde, bir manolya ağacının gölgesinde başladı. Toprağa düşmüş, kurumuş bir manolya yaprağında... Çoğu yaprak kuruduğunda solar, kırılır ve rüzgarda kaybolur. Oysa manolya yaprağı öyle değildir; o, dalından ayrıldığında ölmez, zamana meydan okuyan organik bir heykele dönüşür. Zaman, onun güzelliğini eksiltmez; aksine ona asil bir karakter ve kusursuz bir geometri bahşeder. İşte bu kuru yaprağın el değmemiş dokusu, kırılgan ama tavizsiz duruşu, Magnol’un varoluş sebebi oldu. Formunu zamana teslim etmeyen o ilk yaprak, önce el boyaması birer broşa, ardından Magnol’un tasarladığı her parçanın ruhuna dönüştü.

— Esin Sözer Kalender